Sprawne funkcjonowanie dużej kancelarii to nie tylko wiedza merytoryczna prawników i doświadczenie zespołów eksperckich. To również perfekcyjnie zorganizowane zaplecze administracyjne, które zapewnia płynność procesów i bezpieczeństwo operacyjne.

W Lawspective doskonała organizacja stanowi jeden z kluczowych filarów naszego sukcesu. Dlatego ogromną wagę przykładamy do rozwoju struktur administracyjnych oraz liderów, którzy odpowiadają za ich efektywność.

Ścieżka rozwoju Marty Golec

W połowie 2023 roku do naszego zespołu dołączyła Marta Golec, obejmując stanowisko Menedżera ds. administracji i obiegu dokumentów. Jej pierwszym wyzwaniem było strategiczne uporządkowanie procesów odbioru i wysyłki dokumentów w warszawskim biurze.

Przy szerokiej skali działalności kancelarii oraz dużym wolumenie dokumentacji procesowej było to zadanie o kluczowym znaczeniu dla zachowania ciągłości i płynności pracy całej organizacji. Sprawny obieg dokumentów w kancelarii procesowej to nie tylko kwestia organizacyjna — to istotne wsparcie pracy prawników i bezpieczeństwo interesów Klientów.

Zadanie to zostało zrealizowane wzorowo, co szybko przełożyło się na rozszerzenie zakresu odpowiedzialności Marty o cały warszawski sekretariat.

Odpowiedzialność za dwa biura – Warszawa i Poznań

Dziś jako Dyrektor Biura Marta Golec z sukcesem nadzoruje pracę zespołów administracyjnych w obu naszych lokalizacjach – w Warszawie oraz w Poznaniu.

Jej kompetencje menedżerskie obejmują m.in.:

• zarządzanie zespołami administracyjnymi,
• optymalizację procesów wewnętrznych,
• nadzór nad obiegiem dokumentów,
• koordynację pracy sekretariatów,
• wsparcie operacyjne dla zespołów prawnych.

To dzięki sprawnie działającej administracji prawnicy Lawspective mogą w pełni koncentrować się na tym, co najważniejsze – dostarczaniu Klientom rozwiązań najwyższej jakości.

Styl zarządzania oparty na skuteczności i empatii

Autorytet Marty oraz zaufanie zespołu to efekt jej zadaniowo-projektowego podejścia, systematyczności i konsekwencji w działaniu.

Wyróżnia ją:

• skuteczność w zarządzaniu kryzysowym,
• umiejętność pracy pod presją czasu,
• otwarta i bezpośrednia komunikacja,
• szybkie rozwiązywanie konfliktów bez odkładania problemów na później.

Łącząc wysokie kompetencje organizacyjne z empatią, buduje zgrany i efektywny zespół, który stanowi realne wsparcie dla całej kancelarii.

Employer branding w praktyce

W Lawspective wierzymy, że silna marka kancelarii to nie tylko eksperci i spektakularne projekty, ale także stabilne i profesjonalne zaplecze administracyjne. Rozwój naszych liderów operacyjnych to element długofalowej strategii budowania organizacji, w której jakość, odpowiedzialność i współpraca stanowią realne wartości.

Dziękujemy Marcie za jej zaangażowanie i wkład w rozwój kancelarii. Dzięki jej wsparciu #TeamLawspective może działać sprawnie, skutecznie i z pełnym skupieniem na potrzebach naszych Klientów.

Czytaj także inne artykuły z serii Employer Branding

Poznaj sylwetki naszych ekspertów i zobacz, jak budujemy #TeamLawspective – zespół prawników, którzy łączą pasję do prawa z odwagą do podejmowania wyzwań:

Jak rodzi się ekspert w świecie finansów? Historia Joanny Olechowskiej-Pucułek

Ekspertka prawa handlowego – Małgorzata Śledzińska

Daniel Bednarczyk – lider praktyki AML | Lawspective

Anna Olechowicz – ścieżka awansu prawnika, który nie boi się wyzwań – Lawspective

Już jutro Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyda rozstrzygnięcie, które może mieć kluczowe znaczenie dla stabilności polskiego sektora finansowego oraz linii orzeczniczej w sprawach kredytów złotowych.

Sprawa C-471/24 dotyczy zakresu obowiązków informacyjnych banków w odniesieniu do stosowania wskaźnika referencyjnego WIBOR. Robert Wechman radca prawny i Partner w Lawspective zabiera głos w dyskusji na łamach serwisu prawo.pl w artykule Michał Kosiarski.

Najważniejsze tezy:

• Autonomia wskaźnika: WIBOR jest wskaźnikiem publicznym, certyfikowanym i nadzorowanym przez zewnętrzne organy państwowe. Obciążanie banków obowiązkiem wyjaśniania technicznych aspektów jego tworzenia – na które nie mają one wpływu – wydaje się wykraczać poza racjonalny standard informacyjny.
• Ciągłość linii orzeczniczej: Dotychczasowy dorobek TSUE (m.in. sprawy Gomez I i Gomez II) wskazuje, że informacje przekazywane konsumentowi muszą być istotne dla podjęcia decyzji, a nie nadmiernie szczegółowe pod kątem matematycznym czy ekonomicznym.
• Praktyka sądów powszechnych: Aktualne orzecznictwo krajowe (blisko 150 prawomocnych wyroków korzystnych dla banków) potwierdza, że znajomość mechanizmu fixingu nie jest kluczowa dla świadomej decyzji kredytobiorcy o zaciągnięciu zobowiązania.

„W ramach udzielanych pouczeń bank nie ma obowiązku przedstawiania konsumentowi wykładu z zakresu ekonomii i matematyki. Wiedza o szczegółowym mechanizmie wyznaczenia WIBOR-u pozostaje bez wpływu na świadomość decyzji o zawarciu umowy kredytu” – wskazuje mec. Robert Wechman.

Zapraszamy do zapoznania się z pełną analizą kontekstu prawnego jutrzejszego wyroku.

Kodeks Dobrych Praktyk Nadzoru Właścicielskiego to dokument stanowiący zbiór rekomendacji i przemyśleń w obszarze ładu korporacyjnego spółek z udziałem Skarbu Państwa. Brzmi technicznie – ale jego skutki są bardzo praktyczne. 

Opublikowany przez Ministerstwo Aktywów Państwowych Kodeks Dobrych Praktyk Nadzoru Właścicielskiego ma na celu rozwinięcie i doprecyzowanie Zasad nadzoru właścicielskiego nad spółkami z udziałem Skarbu Państwa, poprzez wprowadzenie norm o charakterze soft law, opartych na zasadzie comply or explain. 

Co to oznacza dla praktyki? Brak zastosowania którejkolwiek z norm określonych w Kodeksie będzie wymagać transparentnego i merytorycznego uzasadnienia, a uzasadnienie to może podlegać ocenie. 

Normy określone w Kodeksie dążą do wzmocnienia i ujednolicenia standardów corporate governance w spółkach z udziałem Skarbu Państwa poprzez:

• wzmocnienie roli rad nadzorczych, w tym komitetów rady nadzorczej;
• tworzenie w spółkach komitetu audytu, w skład którego powinny wchodzić osoby posiadające wiedzę i doświadczenie w zakresie rachunkowości, finansów lub audytu;
• wdrożenie jednolitych procedur kontroli wewnętrznej w spółkach z udziałem Skarbu Państwa, obejmujących m.in. bieżącą weryfikację wyników finansowych, postępów w realizacji projektów inwestycyjnych, prac rozwojowych oraz znaczące zakupy i rozporządzanie majątkiem nadzorowanej spółki;
• monitorowanie przez radę nadzorczą działań zarządu w zakresie identyfikacji i obsady najważniejszych stanowisk w spółce;
• wprowadzenie zasad formułowania uchwał i protokołowania posiedzeń rady nadzorczej;
• określenie zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego na członków zarządu;
• sformułowanie zasad współpracy pomiędzy organem zarządczym a nadzorczym, czy też neutralności politycznej członków ww. organów. 

Dokument adresowany jest do podmiotów wykonujących prawa z akcji należących do Skarbu Państwa oraz do spółek z jego udziałem. Rekomenduje się również jego stosowanie w spółkach, w których podmiot z udziałem Skarbu Państwa jest przedsiębiorcą dominującym – co powoduje, że jego znaczenie może obejmować całe grupy kapitałowe. 

Należy wskazać, że Kodeks jest dopiero początkiem zmian, jakie będą mieć miejsce w spółkach z udziałem Skarbu Państwa, bowiem aktualnie toczą się prace nad zmianą ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym, która to nowelizacja ma m.in. znacząco podnieść wymagania dla kandydatów do rad nadzorczych takich spółek. 

W praktyce oznacza to konieczność dokonania przez spółki z udziałem Skarbu Państwa kompleksowej weryfikacji i dostosowania ładu korporacyjnego do nowych rekomendacji, w szczególności przeprowadzenie:

• audytu ładu korporacyjnego,
• weryfikacji i aktualizacji obowiązujących procedur, regulaminów, a także postanowień statutów lub umów spółek,
• przygotowywania uzasadnień w ramach zasady „comply or explain”. 

W niektórych przypadkach może to również wymagać utworzenia w spółce organu nadzoru.

Jak pomagamy?

W Lawspective wspieramy spółki z udziałem Skarbu Państwa oraz grupy kapitałowe w praktycznym wdrożeniu Kodeksu Dobrych Praktyk Nadzoru Właścicielskiego. Pomagamy m.in. w audytach ładu korporacyjnego, przeglądzie i aktualizacji dokumentów wewnętrznych (statuty/umowy spółek, regulaminy organów, procedury kontroli wewnętrznej, zasady pracy komitetów), a także w przygotowaniu uzasadnień w formule „comply or explain” i rekomendacji działań naprawczych. Doradzamy również przy projektowaniu współpracy zarządu i rady nadzorczej, przygotowaniu standardów protokołowania posiedzeń oraz przy wdrażaniu rozwiązań wzmacniających compliance, transparentność i odporność organizacyjną spółki.

Autor: Jacek Matraszek, radca prawny, Senior Associate  w Lawspective.

E-mail: jacek.matraszek@lawspective.pl

Dzisiaj, w sprawie o sygn. akt C-471/24 dotyczącej kredytu oprocentowanego stawką WIBOR, TSUE ogłosił wyrok. Potwierdza, że dotychczasowe podejście polskich sądów, które nie widziały podstaw do kwestionowania umów kredytu opartych o wskaźnik WIBOR jest prawidłowe.

WIBOR nie podlega badaniu

TSUE w wyroku wyraźnie zaznaczył, że nie ma podstaw do podważania wskaźnika WIBOR, który jest wskaźnikiem referencyjnym zgodnym z rozporządzeniem BMR. Badanie metody ustalania wskaźnika wykracza poza Dyrektywę 93/13.

TSUE wskazał, że co prawda możliwe jest zbadanie kwestii zastosowania stawki WIBOR w klauzuli zmiennego oprocentowania w konkretnym przypadku, to jednak sąd krajowy nie może podważać samego wskaźnika WIBOR.

Badanie to jednak należy uznać wyłącznie za formalność. TSUE zwrócił uwagę, że „w przypadku gdy dla danego rodzaju umowy element umowny jest przedmiotem wyczerpującego uregulowania prawnego, konsument nie może co do zasady znaleźć się w niekorzystnej sytuacji, jeśli chodzi o ten element, jeżeli jest on określony w umowie w sposób zgodny z postanowieniami takich ram” (motyw 115). Mając na względzie szczegółowe regulacje dotyczące możliwości zastosowania WIBORu, w umowie kredytu, to należy uznać, że klauzula zmiennego oprocentowania kredytu zawierająca w sobie ten wskaźnik nie powoduje sama w sobie znaczącej nierównowagi między stronami na niekorzyść konsumenta.

W tym zakresie mamy już też liczne orzeczenia sądów powszechnych, również prawomocne, które potwierdzają, że postanowienia regulujące oprocentowanie kredytu zmienną stopą procentową odwołujące się do wskaźnika WIBOR nie mogą zostać uznane za abuzywne.

Nie trzeba informować o wszystkim

1. TSUE analizując kwestie obowiązku informacyjnego zwrócił uwagę, że nie można od Banku oczekiwać, że będzie on informował kredytobiorcy o wszystkim. 

2. Trybunał ponownie wskazał, że informacje niezbędne do podjęcia decyzji przy zaciągnięciu kredytu nie muszą być zawsze przekazywane przez kredytodawcę i mogą wynikać z informacji, które nie zostały dostarczone bezpośrednio przez kredytodawcę.

3. TSUE podkreślił również, że Bank nie ma obowiązku informowania konsumenta o sposobie wyznaczania wskaźnika referencyjnego. Co więcej, TSUE zwrócił uwagę, że bank nie musi też wskazywać, że jest jednym z banków przekazujących dane służące do ustalenia tego wskaźnika.

Stanowisko Trybunału potwierdza, że sądy powszechne słusznie nie dostrzegały w działaniach banków żadnych nieprawidłowości.

Dotychczasowe orzecznictwo 

Sądy krajowe, które odwoływały się do wcześniejszego orzecznictwa TSUE, w licznych orzeczeniach, w tym również prawomocnych, nie dostrzegały, podobnie jak TSUE w sprawie C-471/24, podstaw do uznania postanowień odwołujących się do stawki WIBOR za abuzywne. Wyrok Trybunału potwierdza, że dotychczasowe podejście sądów powszechnych, które stwierdzały ważność umów jest prawidłowe.

Autor: Robert Wechman, radca prawny, partner, Dyrektor Departamentu Sporów Sądowych w Lawspective.

E-mail: robert.wechman@lawspective.pl