Sądy ponownie opowiadają się za brakiem podstaw do kwestionowania wskaźnika WIBOR – zespół Lawspective odnotował trzy istotne rozstrzygnięcia dla sektora bankowego w sprawach kredytów złotowych opartych o wskaźnik WIBOR.

Wyrokiem z 19 marca 2026 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu (sygn. akt XII C 1376/24) oddalił w całości żądanie kredytobiorcy wywiedzione przeciwko Kredytodawcy. Sąd nie potwierdził zarzutów strony powodowej i wskazał, że mechanizm zmiennego oprocentowania nie narusza interesów konsumenta i dobrych obyczajów. 

W wyroku z 23 marca 2026 r. Sąd Rejonowy w Wałczu (sygn. akt I C 69/25), oddalając powództwo kredytobiorców wskazał, że konsumentom przedstawiono szczegółowo zasady dotyczące zmiennego oprocentowania kredytu, a zaprezentowane im informacje dotyczące ryzyka zmiennej stopy procentowej należy uznać za wystarczające. 

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie 26 marca 2026 r. oddalił w całości roszczenia kredytobiorcy skierowane wobec banku. W ocenie sądu zastosowana w umowie kredytu konstrukcja oprocentowania zmiennego opierającego się o wskaźnik WIBOR powiększony o marżę nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd zwrócił również uwagę, że bank w sposób prawidłowy wykonał obowiązek informacyjny.

Wskazane orzeczenia potwierdzają, że sądy prawidłowo odczytują wyrok TSUE w sprawie C-471/24 i kontynuują wydawanie korzystnych dla banku orzeczeń, również dla umów, które zostały zawarte przed wejściem w życie Rozporządzenia BMR.

Sprawy prowadzili radca prawny Anna Olechowicz, radca prawny Krzysztof Witkowski, radca prawny Mateusz Smoliński oraz adwokat Monika Partyka.

Kredytobiorcy frankowi, którzy dokonali już całkowitej spłaty kredytu, coraz częściej decydują się na skierowanie swoich roszczeń wobec banku, nie zdając sobie sprawy, że istnieje spore ryzyko, iż ich roszczenie, nawet jeżeli okaże się uzasadnione, może zostać uznane za przedawnione. Ostatnie orzeczenia sądów w sprawach prowadzonych przez Lawspective pokazują, że to realny scenariusz.

Nie można przyjmować, że prawo konsumenta do powoływania się na abuzywność postanowień umownych nie doznaje żadnych ograniczeń czasowych. Słusznie zwrócił na to uwagę Sąd Okręgowy w Gliwicach w wyroku z dnia 22 stycznia 2026 roku w sprawie o sygn. akt I C 470/25, podkreślając, że nie można zaakceptować sytuacji, w której konsument mógłby bez żadnych ograniczeń czasowych powoływać się na abuzywność postanowień umownych. Takie podejście nie tylko naruszałoby zasady pewności obrotu prawnego, ale również podważałoby podstawowe reguły systemu prawa, prowadząc do nieuzasadnionego uprzywilejowania konsumentów, którzy mogliby kwestionować skutki zawartej umowy nawet wiele lat po jej wykonaniu.

Termin przedawnienia a pewność obrotu prawnego

Dokonując oceny roszczenia, należy posługiwać się przewidzianymi w polskim prawie cywilnym terminami, z którymi ustawa wiąże ograniczenia w dochodzeniu roszczeń i realizacji praw. Jednym z takich terminów, o charakterze najbardziej ogólnym, stosowanym również wobec konsumentów i uznanym przez ustawodawcę za odpowiedni dla dochodzenia roszczeń, jest sześcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c.  Termin ten jest na tyle długi, że spełnia kryterium rozsądnego okresu wskazanego w orzecznictwie Trybunału i daje konsumentowi realną możliwość skorzystania z przysługujących mu uprawnień, nie naruszając przy tym zasady pewności obrotu. 

Sąd Okręgowy w Gliwicach we wskazanym wyżej wyroku trafnie zwrócił uwagę, że skoro kredytobiorcy przez sześć lat od wykonania umowy i wygaśnięcia wynikającego z niej stosunku prawnego nie odczuwali pokrzywdzenia, które skłoniłoby ich do podważenia ważności umowy, i nie istnieją żadne szczególne okoliczności usprawiedliwiające późniejsze zakwestionowanie umowy, to wystąpienie po tak długim czasie z roszczeniem o zapłatę opartym na przesłankowym stwierdzeniu jej nieważności należy traktować jako nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 k.c.

Początek biegu przedawnienia – co przyjmują sądy?

Sądy zwracają uwagę, że w takiej sytuacji nie można przychylić się do stanowiska, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się dopiero od daty zakomunikowania przez kredytobiorcę pozwanemu bankowi podjętej decyzji, zgodnie z którą uważa umowę kredytu za nieważną.

Słusznie zwrócił na to uwagę Sąd Okręgowy w Katowicach w wyroku z dnia 9 października 2025 roku w sprawie o sygn. akt I C 375/25, podkreślając, że za ostateczny moment początku biegu terminu przedawnienia należy uznać zapłatę ostatniej kwoty stanowiącej wykonanie umowy. Od tej chwili kredytobiorca powinien brać pod uwagę możliwość wystąpienia z roszczeniem o zwrot ewentualnych uiszczonych przez niego środków pieniężnych. Nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której jednej stronie przyznaje się uprawnienie do określenia daty początkowej biegu przedawnienia przez złożenie drugiej stronie oświadczenia woli o uznaniu umowy za nieważną. Takie rozwiązanie naruszałoby pewność obrotu prawnego.

Wnioski płynące z najnowszego orzecznictwa

W tym aspekcie nie można też pomijać, że tematyka kredytów powiązanych z walutą obcą od lat jest przedmiotem debaty medialnej i politycznej. Kwestia ta objęta była również działaniami ustawodawcy. Wszystkie te kwestie mają istotne znaczenie pod kątem oceny roszczeń kredytobiorców, na co szczególną uwagę zwrócił zarówno Sąd Okręgowy w Katowicach, jak i Sąd Okręgowy w Gliwicach w wyżej przywołanych orzeczeniach.

Powyższe argumenty prowadzą do wniosku, że kierowanie roszczeń przez kredytobiorców kilka lat po zakończeniu stosunku prawnego nie znajduje usprawiedliwienia w żadnych obiektywnych okolicznościach. Kierowanie powództwa kilka lat po zakończeniu stosunku prawnego nie jest działaniem, które zasługuje na ochronę prawną. W konsekwencji za słuszne należy uznać wyroki, w których sądy oddalają powództwa kredytobiorców z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Autor: Robert Wechman, radca prawny, partner, Dyrektor Departamentu Sporów Sądowych w Lawspective.

E-mail: robert.wechman@lawspective.pl

W świecie prawa dla sektora finansowego sama wiedza to za mało. Kluczowe znaczenie ma zdolność przekładania skomplikowanych regulacji na konkretne decyzje biznesowe. Dr Kinga Dziennik doskonale odnajduje się w tej roli – łącząc zaplecze naukowe z praktycznym doradztwem, skutecznie wspiera klientów w najbardziej wymagających projektach.

Awans oparty na kompetencjach

W krótkim czasie dr Kinga Dziennik awansowała w Lawspective ze stanowiska Senior Associate do roli Dyrektora Departamentu Obsługi Instytucji Finansowych. Za tym dynamicznym rozwojem stoi przede wszystkim umiejętność łączenia analitycznego podejścia naukowego z praktycznym doradztwem oraz wysoki poziom organizacji pracy i konsekwencja w działaniu.

Skuteczność w zarządzaniu projektami

Dzięki pracowitości i systematyczności Kinga z powodzeniem zarządza nawet najbardziej wymagającymi projektami. Jej podejście pozwala sprawnie przeprowadzać złożone procesy oraz odpowiadać na potrzeby klientów działających w wymagającym środowisku regulacyjnym.

Liderstwo oparte na relacjach

Sukces dr Kingi Dziennik to nie tylko kompetencje merytoryczne, ale również wyjątkowe podejście do ludzi. Jako liderka dba o swój zespół i buduje relacje oparte na zaufaniu. Jej umiejętności interpersonalne oraz pozytywna energia wspierają efektywną współpracę zarówno wewnątrz organizacji, jak i w relacjach z klientami.

Wartości, które budują Lawspective

Droga zawodowa dr Kingi Dziennik doskonale odzwierciedla wartości, które są fundamentem Lawspective – połączenie eksperckiej wiedzy, odpowiedzialności oraz umiejętności budowania relacji. To właśnie takie kompetencje pozwalają skutecznie wspierać klientów i realizować ambitne projekty.

Czytaj także inne artykuły z serii Employer Branding

Poznaj sylwetki naszych ekspertów i zobacz, jak budujemy #TeamLawspective – zespół prawników, którzy łączą pasję do prawa z odwagą do podejmowania wyzwań:

Jak rodzi się ekspert w świecie finansów? Historia Joanny Olechowskiej-Pucułek

Ekspertka prawa handlowego – Małgorzata Śledzińska

Daniel Bednarczyk – lider praktyki AML | Lawspective

Anna Olechowicz – ścieżka awansu prawnika, który nie boi się wyzwań – Lawspective

Zespół Kancelarii odniósł kolejne sukcesy w sprawach kredytów w PLN oprocentowanych zmiennie w oparciu o stawkę WIBOR.

Sąd Okręgowy w Opolu w wyroku z 26 lutego 2026 roku (sygn. akt I C 2974/23) oddalił powództwo Konsumentów przeciwko Bankowi, wywodzone z umowy kredytu zawartej w 2022 roku. Sąd, oddalając powództwo, powołał się wprost na najnowszy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-471/24 z 12 lutego 2026 roku. Sąd Okręgowy podkreślił, że stosowanie wskaźnika WIBOR jest dopuszczalne oraz że jest on zgodny z prawem. Uznano również, że Kredytobiorcom w sposób czytelny wyjaśniono mechanizm zmiennego oprocentowania.

Z kolei w wyroku z 4 marca 2026 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu (sygn. akt: I C 3847/24) również oddalił w całości powództwo kredytobiorcy. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym, w związku z czym na obecnym etapie nie są jeszcze znane pisemne motywy rozstrzygnięcia. Co istotne, sprawa dotyczyła umowy z 2010 roku, a więc z okresu sprzed obowiązywania Rozporządzenia BMR, co dowodzi uniwersalności argumentacji obronnej banków.

Powyższe rozstrzygnięcia jednoznacznie dowodzą, że sądy, pomimo szerokiej kampanii medialnej prowadzonej przez kancelarie reprezentujące kredytobiorców, nadal nie znajdują żadnych merytorycznych podstaw do kwestionowania wskaźnika WIBOR, nawet w przypadku umów zawartych przed 2018 rokiem. Tym samym sądy potwierdzają, że wyrok TSUE w sprawie C-471/24 nie przyniósł żadnego przełomu dla Kredytobiorców.

Sprawy prowadzili doświadczeni eksperci z naszego zespołu: adwokat Monika Gostyńska, radca prawny Krzysztof Witkowski oraz radca prawny Filip Janczura.